Tijdelijkheid

De tijdelijkheid

 

De tijdelijkheid

Overwint de eenzaamheid

de vergankelijkheid

verliest van bipolariteit

Een tijd van rust

een tijd van manie

brengt mij aan de kust

van zekere ordelijkheid

 

Van grote hoogten, onpeilbare diepten

hoe hoog kon ik vliegen?

en mijzelf zo bedriegen?

hoe diep kon ik vallen?

van zo’n levensgrote hoogte

schielijk ijlings naar beneden knallen

zo vervallen

in leegte, verdriet

dan wint tijdelijkheid het niet

 

Toch overwint eens de genade

en maakt een einde aan de nacht

de Heer onderwerpt het kwade

de strijd des doods is volbracht

 

De tijdelijkheid

verliest van eeuwigheid

Nu alles beter gaat

doordat vergankelijkheid, nietigheid

onderspit moet delven

en ik ten laatste mij zelve

terugvind in zuiverheid

van Zijn geborgenheid