Voltooid leven

Voltooid leven

 

Ze zat al aan de eettafel toen mijn dienst begon in het verpleeghuis. Clazien, een vrouw van 95 jaar, beetje vergeetachtig, beetje eigenwijs soms ook. ‘Wilt u nog iets eten of drinken?’ vraag ik haar, terwijl ik op een krukje naast haar ga zitten. Ze schudt haar hoofd. ‘Waarom ben ik er nog?”, zegt ze terwijl er een traan uit haar oog over haar wang op het tafelkleed valt. Ik leg een arm om haar heen, ik streel haar grijs witte haar. ‘Ik doe er toch niet meer toe, ik ben zo oud, voor mij hoeft het niet meer.’ Ik luister naar haar en ik begrijp het. Ze zit in een rolstoel, ze kan geen kant meer op en iedere dag is hetzelfde. Geen wonder dat zij zich afvraagt of haar leven er nog toe doet. Heeft je leven zin als je 95 jaar bent? ‘Clazien,’ zeg ik terwijl ik mijn hand op de hare leg, ‘God weet het! De Heere weet van uw eenzaamheid, van uw strijd en uw verdriet. Hij heeft Zijn leven voltooid aan het kruis.’ Ik pak een zakdoekje voor haar. ‘Zal ik nog eens die mooie psalm voor u lezen?’ ‘Dat is goed, maar het gaat niet over mij he.’

‘Dat geeft niet’, zeg ik ‘de Heere kijkt naar ons hart’. Ik lees uit psalm 92. In de grijze ouderdom zullen zij nog vruchten dragen, zij zullen vet en groen zijn. Om te verkondigen dat de Heere recht is en in Hem is geen onrecht.

Ik kijk naar Clazien, ze is rustig. ‘Het is goed’, zegt ze, ‘in Hem is geen onrecht’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *