Zusje

Zusje

Zo, de kinderen liggen in bed, Bram volgt de avondopleiding en ik heb het rijk helemaal voor mezelf alleen vanavond. Echt heerlijk dat ene avondje per week met mezelf! Eten met de kinderen aan het kleine tafeltje bij de tv. Slechts maar voor een keer natuurlijk per hoge uitzondering als papa niet mee eet. Normaliter eten we netjes gezamenlijk aan de grote eettafel. Het geeft wel iets kneuterigs om met elkaar aan zo’n dwergentafeltje te zitten en te eten, en het scheelt ook nog eens afwas. En de kids vinden het fantastisch! Soort vakantiegevoel roept dat bij hen op. Nog even de stofzuiger door het huis halen en ik ben klaar om met thee in mijn luie stoel voor de tv te gaan hangen.  Echter, ik hoor Koosje al roepen om Gertje haar knuffel konijn. Ook dat nog! Terwijl ik zuchtend alle mogelijke verstopplekken heldhaftig controleer app ik snel mijn oppas of zij Gertje ergens heeft gezien. ‘Wie is Gertje?’ is haar antwoord. ‘Haar knuffelkonijn ei!’ Geen resultaat. Met de stofzuiger ga ik overal op en onder, geen Gertje, in geen velden of wegen te bespeuren! Intussen word het huilen erger (en mijn frustraties groter) en veranderd het snikken in hartstochtelijk weeklagen met hele lange uithalen. Dit zielsverdriet gaat mij echt door merg en been. Dit de overtreffende trap in droefheid. O wat herken ik dit bij mezelf. Dat je zo intens verdrietig kan zijn omdat je iemand mist, of omdat een geliefde onbereikbaar is voor jou. Ik probeer haar te troosten met een andere, óók hele lieve knuffel. Het is te verdrietig voor woorden. Natuurlijk accepteert zij geen surrogaat voor haar echte lieve Gertje. Ze is zo verknocht aan dat beest. Op een gegeven moment hadden we haar speentje vastgenaaid aan Gertje zodat we die nooit kwijt zouden raken. Dat krijg je als je een super adequate (lees: nerveuze, gehypte) moeder hebt die altijd 5 ballen tegelijk in de lucht probeert te houden.  Maar nu… ik ben echt  even wanhoop nabij. In gedachten zie ik hem zo liggen.  Ik ben werkelijk overal geweest,  en heb intussen nog tien extra liedjes gezongen en mijn favoriete tv programma gemist. Koosje slaapt uiteindelijk ze heeft het opgegeven,  met vuurrode huilwangentjes en opgezwollen oogjes ligt ze nu in ons bed te slapen. Haar betraande natte gezichtje heb ik met een natte washand gedept, dat deed mijn moeder ook altijd vroeger bij mij. Daar werd ik rustig van. Geklemd tussen onze kussens in ligt ze daar alsof ze de zwaarste strijd ooit gestreden heeft. Wat kan een kind verdriet hebben. Écht verdriet! Het is pas 22.00 als dit hele scenario zich heeft afgespeeld en ik dan toch nog uiteindelijk met die thee in mijn stoel beland. Ik pak het knusse retro voetenbankje dat ik voor mijn verjaardag kreeg erbij, en terwijl ik het pak zie ik met mijn ene oog van onder de piano een pootje uitsteken. Het beentje van Gertje! Hoe is het mogelijk. Ik trek het arme beestje van onder de piano vandaan. Veeg het stof van hem af en sluip naar boven om hem bij Koosje neer te leggen. Beneden bestel ik meteen bij bol.com nog zo’n rabbit. Dit overkomt mij niet nog eens! Een Happy Horse Konijn Richie Roze Knuffel. Dat wordt het zusje van Gertje. Bol.com red mij heel vaak, voor 23.00 besteld morgen in huis. En bij sommige artikelen, als het op voorraad is, zelfs 23.59! Wat een troost zit er in zo’n zinnetje.  Als de dag bijna voorbij is, doe dan toch nog dat ene ding, want dan is het morgen opgelost of wordt het thuisbezorgd. Je hebt nog een heel uur of 1 allesbeslissende minuut. It’s in your hands! De volgende dag werden Gertje en Zusje verenigd en met groot gejuich begroet, wat kan ze stralen onze Koosje. Ze week niet meer van hun zijde. Ze mochten vanaf vandaag overal mee naar toe, zelfs mee naar de kerk.  Het werd een drie-eenheid. Zusje en Gertje leefden nog lang en gelukkig met Koosje aan hun zijde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *